Selo Milavići nalazi se u Dabarskom polju, oko 22 km zračne linije istočno od Stoca. U gaju, oko 300 m istočno od naselja, na lokalitetu Crkvina, nalazi se druga najveća nekropola stećaka u BiH, poslije nekropole Krekovi/Kalufi u Nevesinju.
Na nekropoli su ukupno evidentirana 352 stećka (89 ploča, 262 sanduka i jedan sljemenjak), prema popisu Šefika Bešlagića. Novim istraživanjima iz 2019. godine evidentirano je 390 stećaka, uz procjenu da bi njihov broj mogao dosezati i 400, jer su mnogi stećci potonuli u zemlju i djelimično su zatrpani.
Više od polovine stećaka vrlo je lijepo klesano, dok ima i mnogo primjeraka koji su samo ovlaš pritesani, pa čak i amorfnih oblika. Znatni broj stećaka je okrnjen, popucao, utonuo u zemlju ili obrastao mahovinom. Danas se na lokalitetu nalazi i savremeno pravoslavno groblje, zbog čega su pojedini stećci pomjerani i oštećivani, pa je teško pouzdano utvrditi njihovu prvobitnu orijentaciju. Stećci uz zid poredani su u redove i uglavnom su orijentisani u pravcu sjeverozapad–jugoistok, dok su oni u centralnom dijelu pravoslavnog groblja orijentisani u pravcu istok–zapad.
Prema popisu Šefika Bešlagića, ukrašena su 23 stećka: tri ploče, 19 sanduka i jedan sljemenjak. Među ukrasnim motivima najzastupljeniji su frizovi i bordure od povijenih lozica s trolistovima, kao i tordirane vrpce. Česti su i motivi krstova, među kojima ima najviše stilizovanih, ali i amorfnih prikaza. Ostali motivi su malobrojniji: arkade, polumjeseci, štitovi s mačevima, mačevi, bordure od kosih paralelica, kružni vijenac, spirale, kao i predstave kola, lova i dviju ljudskih figura.
Na jednom stećku nalazi se natpis o Blagdanu Hateljeviću, vjernom sluzi vojvode Radića Stankovića, koji se datira u XIV vijek.
Geofizička istraživanja i arheološka iskopavanja otkrila su višefazni ranokršćanski kompleks dimenzija oko 14 × 10,7 metara, s apsidom, sakristijom i baptisterijem, odnosno krstionicom s bazenom u obliku krsta. Najstarija faza kompleksa pripada kasnorimskom periodu.
U ruševinama crkve pronađeno je više od 40 grobova, radiokarbonski datiranih u period od X do XVII stoljeća. Posebno se izdvaja grob 43, u kojem je pokojnik položen potrbuške, ispod velikog ukrašenog stećka.
Na lokalitetu su pronađeni i ulomci praistorijske keramike, povezani s praistorijskom humkom. Istraživanja tako potvrđuju višemilenijski, odnosno dugotrajan kontinuitet korištenja ovog prostora – od praistorije, preko kasnorimskog i ranokršćanskog perioda, do srednjovjekovne nekropole i kasnijih ukopa. Kontinuitet ukopavanja na ovom prostoru traje najmanje 1.000 godina.
